Category: waiphrathamboon

          วัดบุปผาราม วัดปลายคลอง หรือวัดเนินหย่อง ตั้งอยู่ที่ ตำบลวังกระแจะ อำเภอเมือง จังหวัดตราด เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในจังหวัดตราด คาดว่าสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ในราวรัชสมัยพระเจ้าปราสาททอง (พ.ศ. 2191)

          ภายในวัดมีสิ่งก่อสร้าง โบราณสถาน และโบราณวัตถุหลากหลาย ที่ได้รับการดูแลรักษาบูรณะด้วยความศรัทธาของชุมชนมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย รัตนโกสินทร์ต้นต้น จวบจนถึงปัจจุบัน

          วัดพระบรมธาตุเจดีย์เขียนบางแก้ว หรือวัดบางแก้ว ถือว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดในจังหวัดพัทลุง สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยอาณาจักรศรีวิชัย (พุทธศตวรรษที่ 13-14 – ราว พ.ศ.1482) โดยพื้นที่บริเวณวัดเขียนบางแก้ว เชื่อว่าเคยเป็นที่ตั้งของเมืองพัทลุงมาก่อนเพราะพบซากปรักหักพังของศิลาแลง และพระพุทธรูปมากมาย เช่น พระแก้วคุลาศรีมหาโพธิ (ศิลปะสมัยอยุธยาตอนต้น) วัดเขียนบางแก้วมีทั้งช่วงที่รุ่งเรืองเป็นศูนย์รวมชุมชน และช่วงที่รกร้างเนื่องจากสถานการณ์บ้านเมือง แต่ก็ได้รับการบูรณะและทำนุบำรุงเรื่อยมาจนเป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองของชาวพัทลุงมาจนถึงปัจจุบัน

          ภายในวัดมีสถาปัตยกรรม รวมถึงโบราณสถาน และโบราณวัตถุ หลายอย่าง โบราณสถานที่เก่าแก่และสำคัญที่สุดคือ พระมหาธาตุเจดีย์บางแก้วที่มีอายุกว่า 1,๐๐๐ ปี และเป็นหนึ่งในพระธาตุศักดิ์สิทธิ์แดนใต้ฝั่งอ่าวไทย

          วัดจอมสวรรค์ หรือวัดจองเหนือ ตั้งอยู่บนถนนยันตรกิจโกศล ต.ทุ่งกวาว อ.เมือง จ.แพร่ ชาวไทใหญ่ (เงี้ยว) และชาวบ้านที่อพยพพาครอบครัวเข้ามาอาศัยบริเวณที่ตั้งของวัดปัจจุบัน ได้ร่วมกันสร้างและบูรณะวัดด้วยความศรัทธา ตั้งแต่ในสมัยรัชกาลที่ 5 และได้รับการบูรณะสืบมาจนปัจจุบัน ด้วยความความสำคัญของโบราณสถาน และโบราณวัตถุที่มีอยู่ภายในวัด กรมศิลปากรจึงได้จดทะเบียนให้เป็นสมบัติของชาติ ในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2533

          พระพุทธปุษยคีรีศรีสุวรรณภูมิ สุพรรณบุรี ถือว่าเป็นพระพุทธรูปแกะสลักหน้าผาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและอาเซียน มีความสูงกว่า 108 เมตร ฐานกว้าง 88 เมตร หน้าตักกว้าง 65 เมตร เป็นพระพุทธรูปปางโปรดพระพุทธมารดา หรือปางกตัญญูกตเวที ในอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา (ตัก) บางแบบวางบนพระชานุ (เข่า) พระหัตถ์ขวายกขึ้นเสมอพระอุระ (อก) จีบนิ้วพระหัตถ์ บางแบบงอนิ้วพระหัตถ์ ตั้งอยู่ในพื้นที่เขตโบราณสถาน ใกล้กับวัดเขาทำเทียม ถูกสร้างขึ้นในพื้นที่ของเหมืองหินเก่าที่รกร้าง จุดประสงค์ในการสร้างขึ้นเพื่อเป็นอุทยานทางพระพุทธศาสนา และเป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาของเมืองสุพรรณบุรี

          วัดพระทอง ตั้งขึ้นสมัยอยุธยาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2328 พระอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร บานประตูหน้าต่างใช้ไม้สักแกะสลักภาพพุทธประวัติ ผนังพระอุโบสถมีภาพเขียนเรื่องพาหุง พระเจ้าสิบชาติ พระเวสสันดร ปูพื้นด้วยหินอ่อน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณ มีลักษณะครึ่งองค์โผล่จากพื้น ผู้คนเรียกว่า พระผุด โดยมีตำนานหนึ่งเล่าว่า เมื่อคราวพระเจ้าปดุงมาตีเมืองถลาง ได้พยายามขุดพระกลับไปด้วย แต่ไม่สามารถขุดได้สำเร็จจึงสร้างพระครึ่งองค์ครอบไว้ จนเมื่อพระธุดงค์มาปักกลดบริเวณนี้แล้วสร้างวัด โดยอัญเชิญพระผุดเป็นพระประธานในโบสถ์ กล่าวกันว่าพระผุดเป็นพระทองคำ จึงพอกปูนทับลงไปอีกครั้งดังที่เห็นในปัจจุบัน  เชื่อกันว่ากันว่าหากใครมีความทุกข์โศกมาขอพรจะคลายทุกข์คลายโศกได้ในเร็ววัน

          วัดใหญ่สุวรรณาราม หรือ วัดใหญ่ ตั้งอยู่ที่ถนนพงษ์สุริยา อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี ปัจจุบันเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี จากหลักฐานตามพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงไว้ว่า “ภาพและลายในพระอุโบสถนี้คงเขียนมาก่อน 300 ปีขึ้นไป…”

     วัดธรรมามูลวรวิหาร ตั้งอยู่บนไหล่เขาธรรมามูล ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา บ้านธรรมามูล ต. ธรรมามูล อ. เมืองชัยนาท จ. ชัยนาท เป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองชัยนาท สันนิษฐานว่า พระมหาธรรมราชา แห่งกรุงสุโขทัยทรงสร้าง กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อปี พ.ศ.๒๔๗๘

     พระอุโบสถวัดธรรมามูลวรวิหารเป็นสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา ไม่ทราบประวัติความเป็นมาที่ชัดเจน ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย ศิลปะแบบอู่ทองได้มาจากเมืองสรรคบุรี

           พระนอนจักรสีห์ เป็นพระพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศ มีความยาวจากยอดพระเกตุมาลาจรดพระบาท 47.40 เมตร มีพุทธลักษณะแบบสุโขทัย พระพักตร์หันไปทางทิศเหนือ พระเศียรหันไปทางทิศตะวันออก ประดิษฐานอยู่ในวัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร พระอารามหลวงชั้นตรี ตั้งอยู่ที่ ต. จักรสีห์ อ.เมืองสิงห์บุรี จ.สิงห์บุรี คาดว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยก่อนกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี

              หลวงพ่ออภัย หรือหลวงพ่ออภัยวงศ์ เป็นพระพุทธรูปหล่อจากทองแดง ขนาดหน้าตักกว้าง 1 เมตร 7 เซนติเมตร มีลักษณะเหมือนมนุษย์สามัญและเลียนแบบพระพุทธรูปคันธารราษฎร์ของอินเดีย พระพักตร์เป็นแบบประติมากรรมกรีกโรมัน พระเกศาหยักศกรวบเป็นมวยกลางพระเศียร ครองจีวรเป็นริ้วแบบธรรมชาติ ประทับนั่งขัดสมาธิเพชร พระหัตถ์ขวายกขึ้นหันฝ่าพระหัตถ์ออกด้านนอกพระองค์วางตั้งฉากอยู่บนพระเพลา พระหัตถ์ซ้ายวางหงายฝ่าพระหัตถ์ขึ้นอยู่บนพระเพลา พระเนตรและพระอุมาฝังด้วยอัญมณี สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ.2464 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) เป็นพระพุทธรูปที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรง ราชานุภาพ ทรงออกแบบและทรงประทานพระนามว่า “ปางอภัยทาน”